TVG e a cultura galega

A cultura galega, ben representada a través de artes como a literatura, tivo por razóns históricas e industriais unha moi escasa e frecuentemente distante representación a través do cinema, e son contados os casos de rexistros documentais ou musicais de interese. Cando Televisión de Galicia inicia a súa andaina no ano 1985 atopa facilmente o seu oco e a súa finalidade no rexistro do seu país, producíndose así documentais e programas de gran interese que en moitos casos, non sempre, adoecen dunha falta de proximidade cultural. O paisano da aldea segue sendo en moitos casos un paisano que fala ante o universitario vido da cidade nun plano de inferioridade e aparece nos estudios como un peixe fóra da auga.

 A aldea pasa a ser o que é, a nai da cultura de Galicia

antigua

Alalá, con algún notable precedente anterior, cambia radicalmente esta perspectiva. Buscamos a naturalidade e a espontaneidade. A aldea pasa a ser o que é, a nai da cultura de Galicia, e o paisano convértese en protagonista, en portador da tradición. O gaiteiro deixa de ser o gaiteiriño, a pandereteira deixa dunha velliña típica que curiosamente canta e ambos soben ao pedestal que se merecen. Pasan a volver ocupar o espazo principal do campo da festa e da vida. Os protagonistas do programa non tardan en notar a diferenza de tratamento, séntense escoitados e valorados.

Comunión de público e televisión

Prodúcese entón unha comuñón absoluta entre o público e a televisión que serve a ese público. Poucas persoas son capaces de verbalizar o porqué pero parece que a Telegaita se reinventa a si mesma e a gaita atopa por fin a porta principal da Televisión de Galicia e a xanela ao fogar de todos os galegos. Alalá consegue un espectacular rendemento de audiencias, baixos custos, rendibilidade cultural, representación de Galicia e recibe unha chea de premios e de recoñecemento, varrendo ao mesmo tempo en audiencias, cun programa cun contido nítidamente cultural, a calquera outro programa da competencia, telelixo ou non.

Prodúcese o “efecto Alalá”

É nese momento cando se produce o “efecto Alalá”, que en ocasións supuxo mesmo un problema na gravación do programa, pero que non deixa de ser un revelador caso de interacción dunha televisión pública cos seus receptores. Nas primeiras gravacións, cando entrevistabamos a unha persoa moi maior e contábannos as penurias pasadas na súa infancia facíano con vergoña e timidez. Despois do éxito alcanzado por Alalá e que todo o mundo no rural vise o programa, as cousas foron cambiando e atopámonos o paradoxo de que os protagonistas recoñeceron en programas anteriores o mérito de sufrir e superar grandes dificultades para saír adiante, superando así a vergoña e pasando a contar as terribles penurias e privacións sofridas cheos de orgullo, sen a vergoña que lles acompañou sempre, sen complexos. Con Alalá os protagonistas do programa sentironse ben retratados, queridos. Poida que o programa perdese elementos dramáticos, pero a aldea galega gañou en autoestima.

efecto-alala

As moitísimas chamadas recibidas despois dos programas polos protagonistas foron o mellor premio para o programa Alalá. Moitos deles sentíronse pletóricos despois de atender chamadas de todo o mundo, mesmo de familiares da Galicia exterior que levaban anos sen ver, xente que lles chamaba emocionada e chorando, que os vía como o que sempre foron, xente sabia, portadora das nosas tradicións, transmisora de músicas que se fusionan cos nosos xenes.

Uso de cookies

Este sitio web utiliza cookies para que usted tenga la mejor experiencia de usuario. Si continúa navegando está dando su consentimiento para la aceptación de las mencionadas cookies y la aceptación de nuestra política de cookies, pinche el enlace para mayor información.plugin cookies

ACEPTAR