Facendo posible o programa

Para que o programa Alalá fose posible tivo que producirse a combinación astral axeitada. O programa foi creado por Senén Bernárdez Ferrán coa colaboración de todo o equipo de Alalá. Cada un foi achegando o seu gran de area para ir construíndo o programa e despois ir mantendo alto o nivel de creatividade e esixencia. A procura da espontaneidade nas gravacións, empatía e proximidade non puido atopar mellores cómplices que o equipo do programa e o sistema desenvolvido para realizalo.

Alalá soubo, en primeiro lugar, buscar o asesoramento dalgúns dos máis interesantes investigadores e coñecedores da música tradicional. Uxía, Pablo Carpinteiro, Félix e Cástor Castro, Xaime Estévez, Juanjo Fernández, Xavier Blanco, Luís Prego, Guillerme Ignacio, Peix, Raigañas, Toniño López, Luís Caruncho e moitos outros, asesoraron a Alalá. Diferentes visións da música tradicional que nos permitiron dar unha visión calidoscópica e aberta, coas súas contradicións, claro, posto que non hai unha visión unilateral nin cientificamente probada como verdade aboluta. Estas visións e as dos guionistas interactuaron coa da presentadora, cámaras, realizadores e o director, producindo  puntos de vista que moitas ocasións resultaron ser moi especiais, producíndose dinámicas extraordinariamente ricas.

Como se fixo Alalá? Pois con moito agarimo, con moita enerxía, moitas ganas e moito traballo. Ah! e tamén con liberdade.

O traballo

Os ciclos de traballo de cada programa eran de tres semanas porque 3 eran o número de guionistas de Alalá. Teresa Abuín, Chefi Vázquez e Arturo Fernández, traballaban sobre un informe previo realizado por un especialista, sobre esquemas ou investigacións previas do director do programa ou directamente investigaban eles mesmos durante unha semana para realizar a planificación das gravacións, secuencias a gravar, entrevistas e para ir rompendo o xeo telefonicamente cos protagonistas.

como-se-fixo

A segunda semana era a da gravación. Durante tres días o guionista co cámara realizaban o a gravación documental do programa. Só ían eles dous porque non se pretendía neses días invadir nin transformar nada, buscábase unha gravación moi pouco intrusiva, intuitiva, primando a improvisación e a naturalidade por riba de todo. Neste aspecto cabe resaltar o gran traballo realizado polos dous cámaras, que en períodos alternos traballaron no programa, Fran Lorenzo e Victorino Lourido. Os dous fixeron un traballo de gran calidade e virtuosismo, con rexistros realizados casi sempre sen trípode para que a realidade non esperase pola televisión. Cámaras e guionistas xogaron un papel determinante, tamén, na complicidade que Alalá conseguiu establecer cos seus protagonistas, porque tiveron a arte de converter o traballo en amizade e festa, vencendo así o medo ás cámaras dos músicos protagonistas do programa.

Gravacións documentais

Pilar García Rego mantiña durante estes días de gravación documental conversacións co guionista para a entrevista que faría o día de gravación do equipo completo. Sobre as preguntas do guionista, Pilar retocábaas para facer a súa entrevista. Fundamentalmente do que se trataba era ganduxar ben a xogada e marcar o gol como fose, ou nas gravacións documentais ou nas entrevistas de Pilar. O gol era, evidentemente, conseguir ese testemuño perfecto en que o protagonista se esquece da cámara e cóntao todo á perfección, co dardo na palabra, o xesto e o corazón. Case sempre Alalá marcou o gol porque na gravación documental creábase ese clima de complicidade e porque Pilar sabía con mestría facer as entrevistas coma ninguén, empatizando co espectador e levando as entrevistas na dirección adecuada.

grabacion2

Buscábase unha gravación moi pouco intrusiva, intuitiva, primando a improvisación e a naturalidade por riba de todo

Ese día de gravación do equipo completo había máis xente, pero toda a xente de Alalá tiña o mesmo respeto esencial de ese espírito co que se gravara nos días anteriores no documental que se transmitía ós entrevistados. Ese día tratábase de gravar a entrevista ou entrevistas de Pilar con dous cámaras e tamén gravar coa máxima calidade posible as pezas interpretadas polo grupo protagonista, con microfonía específica e multipistas. Gran parte das gravacións fíxoas CasaDeTolos, cunha unidade móbil que levou polos sitios máis incribles e que nos permite gozar hoxe dunhas gravacións de calidade que en moitos casos son os únicos rexistros duns intérpretes xa desaparecidos.

A montaxe

Na terceira semana de cada ciclo tocaba a montaxe. Normalmente con moito material de gravación, porque o criterio era pecar máis por exceso que por defecto, cada semana os realizadores Fernando Moreiras e Juliana González alternábanse en conseguir, co guionista, darlle forma a 5-8 cintas de media hora, moitas veces con material de gravación tan bo que resultaba moi difícil escoller. A montaxe terminábase moitas veces pasadas as doce da noite do venres e co guionista e o realizador esgotados polo esforzo. Non todos os programas quedaron de 10 pero si que hai moitos que teñen unha calidade asombrosa para un programa semanal grazas o excelente traballo de Fernando Moreiras e Juliana González.

Tratábase de conseguir un programa compacto, con varios niveis de lectura, que puidese chegar desde o corazón e desde a cabeza, á aldea e á cidade, a mozos e maiores, a xente que sabía pouco ou nada de música tradicional e a expertos no tema. Non foi fácil.

O visionado

Os luns tocaba un visionado fresco do programa e retocar a montaxe no que houbese que retocar e deixalo listo para a posprodución final de vídeo e de audio. Na posprodución de vídeo realizábase o etalonaje dos planos e na audio, Manuel Videira, conseguía unificar as diferentes fontes de son, micrófonos, músicas e fondos musicais dando ese toque de calidade que só se aprecia se prestas atención específica pero que todos os Alalás teñen. A calidade de que todo se escoitara ben, equilibrado e cun son natural.

grabando

Paralelamente a estes ciclos de tres semanas o director, Senén Bernárdez ía buscando novos programas e retocando os existentes e os produtores, Manuel Fernández e Fina Cibeira, facendo posible que a maquinaria xirase.

Como se fixo Alalá? Pois con moito agarimo, con moita enerxía, moitas ganas e moito traballo. Ah! e tamén con liberdade.

Uso de cookies

Este sitio web utiliza cookies para que usted tenga la mejor experiencia de usuario. Si continúa navegando está dando su consentimiento para la aceptación de las mencionadas cookies y la aceptación de nuestra política de cookies, pinche el enlace para mayor información.plugin cookies

ACEPTAR